'Als er iets onherstelbaars gebeurt, waarom kun je daarna alleen nog maar denken aan of je het had kunnen voorkomen?'
Sinds Matteo zijn jonge vrouw Nora en hun zoontje voor zijn ogen zag verongelukken, vraagt hij zich af of het zelfdoding was of een ongeval. Lange tijd heeft hij geprobeerd zijn verdriet te dempen met alcohol en vluchtige seks. Niemand kon hem helpen of bereiken.
Inmiddels, vele jaren later, woont Matteo teruggetrokken in een huisje in het bos. Hij vindt er troost in de natuur en de wisseling van de seizoenen. Nog steeds vraagt hij zich af of hij Nora's dood had kunnen voorkomen.

Zomaar een dag in mei. Mathilde, moeder van drie kinderen, reist dagelijks met de metro naar haar werk, waar ze slachtoffer is van treiterijen door haar baas. Thibault is noodhulparts en baant zich dagelijks een weg door Parijs van de ene onbeduidende ziekte naar de andere. Hij staat op het punt zijn moeizame relatie met de afstandelijke Lila te verbreken.
Twee onbekenden in een miljoenenstad. Silhouetten die elkaar toevallig ontmoeten. Zomaar twee mensen die proberen niet geluidloos ten onder te gaan aan het stille, onzichtbare geweld van de stad, en aan de wrede onverschilligheid van de mensen om hen heen.

Voor zijn veertigste wou Sylvain Tesson zijn droom waarmaken: stilstaan. Tesson was een onrustige Parisien, altijd onderweg en op de hoogte van alles. Hij wilde “een oude strijd met de tijd beslechten” en “wortelen, aarde worden, na wind te zijn geweest” . Dat deed hij door een half jaar te ‘surplacen’ op een onherbergzame plek, een verlaten blokhut aan de oever van het Bajkalmeer in Siberië. ’s Winters -30°, 120 kilometer van de bewoonde wereld, van februari tot juli 2010.  Nauwgezet hield Tesson een dagboek bij, want alles noteren is een “commando-actie tegen het absurde”. Tesson verrast de lezer met lijstjes, natuurobservaties in korte zinnen, lange epistels over wat hij leest en denkt, theorieën over godsdienst of de vraag of dieren een ziel hebben.

(cobra.be)